Μπορεί κανείς να ονειρευτεί το ίδιο με έναν άγνωστο;

Πολλοί λένε ότι το έχουν ζήσει. Κάποιος διηγείται το όνειρο της νύχτας του, και είναι το δικό σου, ή σχεδόν: το ίδιο σπίτι, η ίδια πτώση, η ίδια αίσθηση ότι κάποιος σε περιμένει. Μιλάμε τότε για κοινό όνειρο, για συγχρονικότητα, μερικές φορές για τηλεπάθεια.

Το Oniraya ξεκινά από αυτό το ερώτημα χωρίς να το απαντά εκ των προτέρων. Είναι μια υπόθεση, όχι μια πίστη: αν τα όνειρα συναντιούνται πραγματικά, θα πρέπει να μπορεί να μετρηθεί.

Γιατί είναι δύσκολο να το ξέρουμε

Τρία πράγματα θολώνουν την απάντηση. Θυμόμαστε τις συμπτώσεις, ποτέ τις χιλιάδες όνειρα που δεν μοιάζουν μεταξύ τους. Κάποια θέματα επανέρχονται σχεδόν σε όλους — πέταγμα, πτώση, χαμένα δόντια, καθυστέρηση: δύο όνειρα πτήσης μοιάζουν χωρίς να μοιράζονται τίποτε άλλο. Και η σύγκριση δύο αφηγήσεων απαιτεί να τις διαβάσεις, ενώ ένα όνειρο είναι συχνά κάτι προσωπικό.

Πώς το μετρά το Oniraya

Καταθέτεις την αφήγησή σου. Κρυπτογραφείται, και κανένα άλλο μέλος δεν τη διαβάζει. Ένα γλωσσικό μοντέλο αντλεί από αυτή ένα αποτύπωμα του νοήματος — μια σειρά αριθμών — και αυτό συγκρίνεται με τα αποτυπώματα άλλων ονείρων, ποτέ το κείμενο.

Όταν δύο αποτυπώματα είναι αρκετά κοντά, πάνω από ένα όριο που έχει οριστεί εκ των προτέρων, το Oniraya προτείνει τη σύγκλιση και στα δύο πρόσωπα, χωρίς ποτέ να δείχνει στο ένα το όνειρο του άλλου. Μπορούν να μιλήσουν μόνο αν το θέλουν και τα δύο.

Τι δεν αποδεικνύει μια σύγκλιση

Μια μετρημένη ομοιότητα δεν είναι απόδειξη τηλεπάθειας. Μπορεί να προέρχεται από ένα κοινό θέμα, ένα κοινό ανάγνωσμα, την ίδια περίοδο της ζωής. Γι' αυτό η μέτρηση δεν έχει τον τελευταίο λόγο: τα δύο πρόσωπα κρίνουν αν τα όνειρά τους απαντούν πραγματικά το ένα στο άλλο.

Τι ξέρουμε σήμερα

Λίγα, ειλικρινά. Το παρατηρητήριο είναι νέο, και μια υπόθεση δοκιμάζεται στον χρόνο.

Αν κρατάς ημερολόγιο ονείρων, μπορείς να προσθέσεις εδώ τις αφηγήσεις σου: θα βοηθήσουν να ελεγχθεί.